Koninklijk Blaasorkest ALPENROOS uit Ingelmunster
brengt blaasmuziek voor jong en oud, al meer dan 50 jaar
        Koninklijk Blaasorkest ALPENROOS uit Ingelmunster
brengt blaasmuziek voor jong en oud, al meer dan 50 jaar
        Koninklijk Blaasorkest ALPENROOS uit Ingelmunster
brengt blaasmuziek voor jong en oud, al meer dan 50 jaar
        Koninklijk Blaasorkest ALPENROOS uit Ingelmunster
brengt blaasmuziek voor jong en oud, al meer dan 50 jaar
        Koninklijk Blaasorkest ALPENROOS uit Ingelmunster
brengt blaasmuziek voor jong en oud, al meer dan 50 jaar

 

Omzeggens een kwarteeuw lang was hij erbij, waarvan tweeëntwintig jaar als dirigent, al dekt deze term de ware lading niet. Ja, hij dirigeerde inderdaad, maar dacht na over de inhoud, regelde, betaalde (soms), was eigenlijk de spil waaromheen alles draaide. Contracten regelen (denk maar aan de theaterbureaus in Noord-Frankrijk in de jaren zestig en zeventig, meer bepaald meneer Masson, autocars boeken, uniformen bijhouden…) Je kan het haast niet bedenken of hij deed het. Maar allicht het belangrijkste van al: hij bracht een geest in de groep, hij stak er een ziel in. Toegegeven, zijn donderpreken en pathetische oproepen in zijn brieven en kaarten, of op de bus als we van Duitsland kwamen, zijn profetische orakels ook, die waren legio. Hij had een hart van goud, maar hij kon hard zijn, ongenadig, als het om de naam en de eer van ‘Alpenroos’ ging. Talloze keren was hij uiteraard ook de aanleiding of het mikpunt van allerlei fratsen en historische anekdotes. Eigenlijk moet je het meegemaakt hebben. We repeteerden ook een hele tijd in een leegstaande woning van de familie Vandekerchhove, vlak naast hun huis (van 1967 tot ongeveer 1983). De spannendste momenten waren doorgaans de uren na vergadering of repetitie. Tussen pot en pint maakten we toen grootste plannen, boksten we feestprogramma’s in elkaar en ja, er werd ook een glas gedronken en daar had Pieter al eens moeite mee. Niet met het drinken, maar met het glas. Als je even niet alert was kon het gebeuren dat hij jouw pint aan het uitdrinken was. Wij vonden daar geen graten in, maar die keer dat het om het glas van een bezoeker in het Molentje ging, kwam er bijna ruzie van. Er was heel wat diplomatie van doen om de rust tussen Pieter en de vreemdeling te herstellen. Eigenlijk was dit een schitterende tijd.

Pieter is geboren op 8 januari 1931. Als muzikant was hij eerder een laatbloeier. Zo leerden we mekaar persoonlijk kennen in de jaren 1959-1962. Zelf moest ik op zaterdagnamiddag van 14 tot 16 uur nog naar de studie in het Sint-Jozefscollege. Zekere dag stond Pieter, die omstreeks dezelfde tijd naar de muziekacademie in Izegem om trompetles ging (aanvankelijk bij meester André Saelen, later bij Leopold Maertens) met zijn fiets op het kruispunt aan zijn huis te wachten om over te steken. We wisselden enkele woorden, aanvankelijk schuchter, maar na een paar weken al reden we tot juni 1962 op zaterdagmiddag samen Izegem binnen. Zelf was hij als trompettist actief in de Emelgemse Harmonie ‘Eendracht en Vooruitgang’ (onder meer te zien op foto’s uit 1959 bij de aanstelling van dokter Baert tot burgemeester van Emelgem). Hij was tevens lid van het koninklijk Mannenkoor ‘De Kerels’. Op zeker moment, begin der zestiger jaren, trad hij ook toe tot het volksdansorkest van ‘Die Boose’ waar hij onder meer in contact kwam met de gebroeders Therry, die zelf muzikant waren bij ‘The Doremi’s’ en - om aan een instrument te geraken - ook van de Harmonie ‘Kunst Veredelt’, waar ikzelf in 1964 lid van werd. We kenden elkaar dus in een ruimer kader. Aanvankelijk kwam Pieter af en toe eens meespelen bij ‘The Doremi’s’ tot ik hem in april 1964 verzocht om mij als dirigent op te volgen, wat hij vanaf 25 april tweeentwintig jaar lang vol inzet en overgave zou blijven doen tot 11 november 1986.

Toen hij bij ons kwam, was hij tewerk gesteld in het voederbedrijf van zijn vriend Bernard Depoorter, op een paar honderd meter van zijn woonst. In die tijd, zijn vroegste periode bij ‘Alpenroos’ dus, was hij als het meel, als het deeg en de desem voor onze vereniging. Toen dit bedrijf ophield te bestaan, schakelde Pieter noodgedwongen over naar een andere nijverheidstak. Zo kwam hij als handlanger in de bouw terecht. In die periode was hij als cement voor ons, dat de stenen bijeen houdt. Toen zijn werktijd er op zat vond hij een nieuwe thuishaven in een Kortrijks klooster. Hij deed er boodschappen, knapte wat karweitjes op en verzorgde de tuin. Alsof hij de tuinman van de Koning werd: eenvoud, nederigheid en dienstbaarheid zijn zo wat de attitudes voor een tuinman van de Koning. Zo was Pieter ook en hij gaf dit vaste vorm in zijn diakenopleiding, die op 22 september 1985 in zijn parochiekerk bekroond werd met zijn wijding tot permanent diaken, met eervol ontslag op 30 augustus 2006.

Het mag gezegd: in het laatste decennium van zijn leven heeft Pieter meermaals in het aanschijn van zijn naamgenoot Sinte-Pieter gestaan, maar steeds wrong hij zich door het oog van de naald en werd hij weer beter. Bijna zo goed als ervoor. Het laatste jaar is er misschien teveel aan geweest, maar wie zijn wij om daarover te oordelen. Nooit hebben we hem horen klagen. Wanneer we hem vroegen hoe het met hem ging, antwoordde hij met een minimale glimlach en de woorden ’Het gaat. Ik mag niet klagen’. De laatste maanden herkende hij ons niet eens meer en zijn we er, op zeggen van zijn zus, niet meer heengegaan. Hij is, zoals gezegd, gestorven in het Wooncentrum ‘Sint-Vincentius’ te Kortrijk op 1 september 2014.

Aan zijn zussen Marie-Thérèse en Agnes, aan zijn peetzoon Madjid en aan de familie bieden we ons oprecht medeleven aan, evenals onze diepe dankbaarheid voor wat ook zij voor ’Alpenroos’ hebben gepresteerd.

 

Antoon Vanmeenen

        Volg ons



    op Facebook

  Lid van            

VLAMOliggend

  Contact


  Geert Devriendt
  Pater Damiaanstraat 3

  8800 Roeselare

  Tel. (+32)051 203999     gsm (+32)0486867306